از اينجا شايسته تر نديدم چه ميان دجله و فرات و شريعه بصره و ابله و فارس و آنچه بدان وابسته است و موصل و جزيره و شام و مصر و مغرب و راه عراق عجم و خراسان قرار دارد . پس شهر خود معروف به « مدينه ابو جعفر » را در طرف غربى دجله بنيان نهاد و براى آن چهار دروازه قرار داد : دروازه اى رو به دجله كه آن را « باب خراسان » ناميد ، و دروازه اى رو به نهر « صراة » كه از فرات جدا مىشود و به دجله مىريزد و آن را « باب بصره » ناميد ، و دروازه اى كه آن را « باب كوفه » ناميد ، و دروازه اى كه آن را « باب شام » ناميد . و بالاى هر يك از اين دروازه ها نشيمنها و قبه هاى زرنگار بود كه سوار بر اسب به سوى آنها مىرفتند . پهناى بارو را از پايين هفتاد ارش قرار داد و پيرامون تمام بغداد بارويى بركشيد و در امر ساختمان كوشش فراوان كرد و مهندسان و معماران و كارگران را از هر ناحيه فراخواند و زمينهايى را درون شهر به غلامان و فرماندهان نظامى خود واگذار كرد و دروازه هاى شهر بنام آنان گفته مىشد و آنان را مكلف ساخت كه ( در آن زمينها ) ساختمان كنند ، ديگرانى را در پيرامون دروازه هاى شهر زمين داد و زمينهاى پيرامون شهر را به سپاهيان واگذار كرد و در اطراف به افراد خاندان خود زمين داد و پسرش مهدى و جماعتى از خاندان و غلامان و فرماندهان نظامى خود را زمين بخشيد . در همين سال يعنى 144 مهدى از خراسان به قصد بازگشتن به عراق رهسپار شد و ابو جعفر تا نهاوند از وى استقبال نمود ، مهدى رسيد و به كوفه رفت و در حيره و همان شهرى كه منصور ساخت و آن را هاشميه ناميد فرود آمد ، مهدى چند روزى بماند و سپس با ريطه دختر ابى العباس در حيره عروسى كرد . منصور خبر يافت كه محمد بن عبد الله بن حسن بن حسن در مدينه خروج كرده و مردم شهرها با وى مكاتبه كرده‌اند ، پس به قصد حج به راه افتاد و در بازگشت

--> [ 1 ] البلدان ص 7 - 8 ، پهناى بارو را از پايين 90 ارش گرفت و تدريجا كم مىشد تا در بالاى آن 25 ارش گرديد و بلندى آن با كنگره ها 60 ارش بود .